User Tools

Site Tools


Translations of this page?:
km:tipitaka:sut:kn:iti:sut.kn.iti.016

ព្រះត្រៃបិដក » សុត្តន្តបិដក » ខុទ្ទកនិកាយគ » ឥតិវុត្តកៈ » ឯកកនិបាត » ទុតិយវគ្គ

បឋមសេខសូត្រ (៦.)


ទ. ១៤

(៦. បឋមសេខសុត្តំ)

[១៦] ខ្ញុំ​បាន​ស្ដាប់​មក​ថា ព្រះ​មាន​ព្រះ​ភាគ ទ្រង់​ត្រាស់​ហើយ ព្រះ​អរហន្ត​សំដែង​ហើយ។ ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ កាល​បើ​ភិក្ខុ​ជា​សេក្ខៈ មិន​ទាន់​សម្រេច​អរហត្តផល​នៅ​ឡើយ ហើយ​ប្រាថ្នា​ធម៌​ជា​ទី​ក្សេម​ចាក​យោគៈ​ដ៏​ប្រសើរ ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគត​ធ្វើ​បច្ច័យ​ខាង​ក្នុង ឲ្យ​ជា​ហេតុ ហើយ​មិន​ឃើញ​ហេតុ​ដទៃ សូម្បី​តែ​ហេតុ​មួយ ដែល​មាន​ឧបការៈ​ច្រើន​យ៉ាង​នេះ ដូច​ជា​យោនិសោ​មនសិការៈ​ឡើយ ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​កាល​ធ្វើ​ទុក​ក្នុង​ចិត្ត ដោយ​ឧបាយ​ហើយ ទើប​លះ​បង់​អកុសល ចំរើន​កុសល​បាន។

លុះ​ព្រះ​មាន​ព្រះ​ភាគ ទ្រង់​សំដែង​សេចក្ដី​នុ៎ះ​ហើយ។ ទ្រង់​ត្រាស់​គាថា​ព័ន្ធ​នេះ ក្នុង​សូត្រ​នោះ​ថា

យោនិសោ​មនសិការៈ ជា​ធម៌​របស់​ភិក្ខុ​ជា​សេក្ខៈ ធម៌​ដទៃ ដែល​មាន​ឧបការៈ​ច្រើន ដើម្បី​សម្រេច​ប្រយោជន៍​ដ៏​ឧត្តម​ដូច្នោះ មិន​មាន​ឡើយ កាល​ភិក្ខុ​ផ្គង​ចិត្ត ដោយ​ឧបាយ ទើប​ដល់​នូវ​ការ​អស់​ទុក្ខ​បាន។

ខ្ញុំ​បាន​ស្ដាប់​មក​ហើយ​ថា សេចក្ដី​នេះ​ឯង ព្រះ​មាន​ព្រះ​ភាគ បាន​ត្រាស់​ទុក​ហើយ។

សូត្រ ទី ៦។

 

km/tipitaka/sut/kn/iti/sut.kn.iti.016.txt · ពេលកែចុងក្រោយ: 2019/01/30 09:35 និពន្ឋដោយ Johann