User Tools

Site Tools


Translations of this page?:
km:tipitaka:sut:kn:iti:sut.kn.iti.021

ព្រះត្រៃបិដក » សុត្តន្តបិដក » ខុទ្ទកនិកាយគ » ឥតិវុត្តកៈ » ឯកកនិបាត » តតិយវគ្គ

បសន្នចិត្តសូត្រ (១.)

sut.kn.iti.021 | book_053
ទ. ២០

(១. បសន្នចិត្តសុត្តំ)

[២១] ខ្ញុំ​បាន​ស្ដាប់​មក​ថា ព្រះ​មាន​ព្រះ​ភាគ ទ្រង់​ត្រាស់​ហើយ ព្រះ​អរហន្ត​សំដែង​ហើយ។ ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគត កំណត់​ដឹងចិត្ត​ដោយ​ចិត្ត ដឹង​ច្បាស់ បុគ្គល​ពួក​ខ្លះ​ក្នុង​លោក​នេះ ដែល​មាន​ចិត្ត​ជ្រះ​ថ្លា​ហើយ យ៉ាង​នេះ​ថា បើ​បុគ្គល​នេះ ធ្វើ​មរណ​កាល​ទៅ​ក្នុង​សម័យ​នេះ នឹង​ទៅ​កើត​ក្នុង​ឋានសួគ៌ ដូច​ជា​គេ​នាំ​យក​ទៅ​តម្កល់​ទុក។ ដំណើរ​នោះ ព្រោះ​ហេតុ​អ្វី ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ព្រោះ​បុគ្គល​នោះ មាន​ចិត្ត​ជ្រះ​ថ្លា។ ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ សត្វ​ទាំង​ឡាយ​ពួក​ខ្លះ ក្នុង​លោក​នេះ ហេតុ​តែ​មាន​ចិត្ត​ជ្រះ​ថ្លា​យ៉ាង​នេះ លុះ​បែក​ធ្លាយ​រាង​កាយ​ស្លាប់​ទៅ ក៏​រមែង​ទៅ​កើត​ឯសុគតិសួគ៌​ទេវលោក។

លុះ​ព្រះ​មាន​ព្រះ​ភាគ ទ្រង់​សំដែង​សេចក្ដី​នុ៎ះ​ហើយ។ ទ្រង់​ត្រាស់​គាថា​ព័ន្ធ​នេះ ក្នុង​សូត្រ​នោះ​ថា

ព្រះ​ពុទ្ធ​ទ្រង់​ជ្រាប​បុគ្គល​ពួក​ខ្លះ ដែល​មាន​ចិត្ត​ជ្រះ​ថ្លា ក្នុង​លោក​នេះ ទើប​ទ្រង់​ព្យាករ​សេចក្ដី​នុ៎ះ ក្នុង​សំណាក់​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ​ថា បើ​បុគ្គល​នេះ ធ្វើ​មរណ​កាល​ទៅ ក្នុង​សម័យ​នេះ នឹង​ទៅ​កើត​ក្នុង​សុគតិ ព្រោះ​បុគ្គល​នោះ មាន​ចិត្ត​ជ្រះ​ថ្លា បុគ្គល​បែប​នោះ ដូច​ជា​គេ​នាំ​យក​ទៅ​តម្កល់​ទុក (ក្នុង​សួគ៌) យ៉ាង​នេះ​ឯង សត្វ​ទាំង​ឡាយ រមែង​ទៅ​កាន់​សុគតិ ព្រោះ​ហេតុ​តែ​មាន​ចិត្ត​ជ្រះ​ថ្លា។

ខ្ញុំ​បាន​ស្ដាប់​មក​ហើយ​ថា សេចក្ដី​នេះ​ឯង ព្រះ​មាន​ព្រះ​ភាគ បាន​ត្រាស់​ទុក​ហើយ។

សូត្រ ទី ១។

 

km/tipitaka/sut/kn/iti/sut.kn.iti.021.txt · ពេលកែចុងក្រោយ: 2019/01/30 09:45 និពន្ឋដោយ Johann