User Tools

Site Tools


Translations of this page?:
km:tipitaka:sut:kn:iti:sut.kn.iti.034

ព្រះត្រៃបិដក » សុត្តន្តបិដក » ខុទ្ទកនិកាយគ » ឥតិវុត្តកៈ » ទុកនិបាត » បឋមវគ្គ

អាតាបីសូត្រ (៧.)

sut.kn.iti.034 | book_053
ទ. ៣៧

(៧. អាតាបីសុត្តំ)

[៣៤] ខ្ញុំ​បាន​ស្ដាប់​មក​ហើយ​ថា ព្រះ​មាន​ព្រះ​ភាគ ទ្រង់​ត្រាស់​ហើយ ព្រះ​អរហន្ត​សំដែង​ហើយ។ ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​មាន​ព្យាយាម ជា​គ្រឿង​ដុត​កំដៅ​កិលេស មិន​មាន​សេចក្ដី​ខ្លាច​បាប មិន​គួរ​ដើម្បី​ត្រាស់​ដឹង មិន​គួរ​ដើម្បី​រំលត់ មិន​គួរ​ដើម្បី​បាន​នូវ​ធម៌​ជា​ទី​ក្សេម​ចាក​យោគៈ​ដ៏​ប្រសើរ​ឡើយ ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មាន​ព្យាយាម​ជា​គ្រឿង​ដុត​កំដៅ​កិលេស មាន​សេចក្ដី​ខ្លាច​បាប ទើប​គួរ​ដើម្បី​ត្រាស់​ដឹង គួរ​ដើម្បី​រំលត់ គួរ​ដើម្បី​បាន​នូវ​ធម៌​ជា​ទី​ក្សេម​ចាក​យោគៈ​ដ៏​ប្រសើរ។

លុះ​ព្រះ​មាន​ព្រះ​ភាគ ទ្រង់​សំដែង​សេចក្ដី​នុ៎ះ​ហើយ។ ទ្រង់​ត្រាស់​គាថា​ព័ន្ធ​នេះ ក្នុង​សូត្រ​នោះ​ថា

ភិក្ខុ​ណា មិន​មាន​ព្យាយាម​ដុត​កំដៅ​កិលេស មិន​មាន​សេចក្ដី​ខ្លាច​បាប ជា​អ្នក​ខ្ជិល​ច្រអូស មាន​ព្យាយាម​ថោក​ថយ ច្រើន​ដោយ​ថីនមិទ្ធៈ មិន​មាន​សេចក្ដី​អៀនខ្មាស មិន​មាន​សេចក្ដី​អើពើ ភិក្ខុ​នោះ មិន​គួរ​ដើម្បី​បាន​នូវ​សេចក្ដី​ត្រាស់​ដឹង​ដ៏​ឧត្តម​ឡើយ ភិក្ខុ​ណា ជា​អ្នក​មាន​ស្មារតី មាន​បញ្ញា​ជា​គ្រឿង​រក្សាខ្លួន មាន​ឈាន មាន​ព្យាយាម​ជា​គ្រឿង​ដុត​កំដៅ​កិលេស មាន​សេចក្ដី​ខ្លាច​បាប មិន​ប្រមាទ ផ្ដាច់​បង់​នូវ​គ្រឿង​ប្រកប​នៃ​ជាតិ​ជរា​បាន ភិក្ខុ​នោះ ទើប​គួរ​ដើម្បី​បាន​នូវ​សេចក្ដី​ត្រាស់​ដឹង​ដ៏​ឧត្តម ក្នុង​លោក​នេះ​។

ខ្ញុំ​បាន​ស្ដាប់​មក​ហើយ​ថា សេចក្ដី​នេះ​ឯង ព្រះ​មាន​ព្រះ​ភាគ បាន​ត្រាស់​ទុក​ហើយ។

សូត្រ ទី ៧។

 

km/tipitaka/sut/kn/iti/sut.kn.iti.034.txt · ពេលកែចុងក្រោយ: 2019/01/30 10:08 និពន្ឋដោយ Johann