User Tools

Site Tools


Translations of this page?:
km:tipitaka:sut:kn:iti:sut.kn.iti.063

ព្រះត្រៃបិដក » សុត្តន្តបិដក » ខុទ្ទកនិកាយគ » ឥតិវុត្តកៈ » តិកនិបាត » ទុតិយវគ្គ

អទ្ធាសូត្រ (៤.)

sut.kn.iti.063 | book_053

(៤. អទ្ធាសុត្តំ)

[៦៣] ខ្ញុំ​បាន​ស្ដាប់​មក​ថា ពាក្យ​នុ៎ះ ព្រះ​មាន​ព្រះ​ភាគ ទ្រង់​ត្រាស់​ហើយ ព្រះ​អរហន្ត​សំដែង​ហើយ។ ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ កាល​នេះ មាន ៣។ កាល ៣ តើ​ដូច​ម្ដេច។ គឺ​អតីត​កាល ១ អនាគត​កាល ១ បច្ចុប្បន្ន​កាល ១ ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ កាល មាន ៣ នេះ​ឯង។

លុះ​ព្រះ​មាន​ព្រះ​ភាគ ទ្រង់​សំដែង​សេចក្ដី​នុ៎ះ​ហើយ។ ទ្រង់​ត្រាស់​គាថា​ព័ន្ធ​នេះ ក្នុង​សូត្រ​នោះ​ថា ទ. ៧២

សត្វ​ទាំង​ឡាយ មាន​សេចក្ដី​សំគាល់​ក្នុង​កិរិយា​ពោល​ថា​សត្វ ថា​បុគ្គល​ជា​ដើម តាំង​នៅ​ក្នុង​កិរិយា​ពោល​ដោយអំណាច​នៃ​តណ្ហា និង​ទិដ្ឋ លុះ​មិន​កំណត់​ដឹង​នូវ​កិរិយា​ពោល ដោយ​បរិញ្ញា​ទាំង ៣ យ៉ាង ក្នុង​ធម៌​ដែល​ប្រកប​ដោយ​ភូមិ ៣ ហើយ រមែង​មក​កាន់​ទី​ប្រកប​នៃមរណៈ ព្រះ​ខីណា​ស្រព រមែង​មិន​សំគាល់ គឺ​មិន​ជឿ​នូវ​បុគ្គល​អ្នក​ប្រាប់ ព្រោះ​កំណត់​ដឹង​នូវ​ពាក្យ​ពោល វិមោក្ខ គឺ​ព្រះ​និព្វាន​ជា​ទី​រម្ងាប់​ដ៏​ប្រសើរ ឈ្មោះ​ថា លោក​បាន​សម្រេច​ហើយ​ដោយ​ចិត្ត ព្រះ​ខីណា​ស្រព​នោះ​ឯង ដល់​ព្រមដោយ​ការ​ពោល ជា​អ្នក​ស្ងប់​រម្ងាប់ ត្រេកអរ​ក្នុង​ព្រះ​និព្វាន ជា​ទី​ស្ងប់ ពិចារណា​ហើយ​ទើប​សេព តាំង​នៅ​ក្នុង​និព្វានធម៌ ដល់​នូវ​វេទ រមែង​មិន​ដល់​នូវ​ការ​រាប់​ថា (ជា​មនុស្ស ឬ ទេវតា)។

ខ្ញុំ​បាន​ស្ដាប់​មក​ហើយ​ថា សេចក្ដី​នេះ​ឯង ព្រះ​មាន​ព្រះ​ភាគ បាន​ត្រាស់​ទុក​ហើយ។

សូត្រ ទី ៤។

 

km/tipitaka/sut/kn/iti/sut.kn.iti.063.txt · ពេលកែចុងក្រោយ: 2019/01/30 12:38 និពន្ឋដោយ Johann