User Tools

Site Tools


Translations of this page?:
km:tipitaka:sut:kn:iti:sut.kn.iti.096

ព្រះត្រៃបិដក » សុត្តន្តបិដក » ខុទ្ទកនិកាយគ » ឥតិវុត្តកៈ » តិកនិបាត » បញ្ចមវគ្គ

កាមយោគសូត្រ (៧.)

sut.kn.iti.096 | book_053
ទ. ១២៥

(៧. កាមយោគសុត្តំ)

[៩៨] ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បុគ្គល​ដែល​ប្រកប​ដោយ​កាម​យោគៈ (កិលេស​ជា​គ្រឿង​ប្រកប គឺ​តម្រេក​ក្នុង​បញ្ចកាមគុណ) ប្រកប​ដោយ​ភវយោគៈ (កិលេស​ជា​គ្រឿង​ប្រកប គឺ​តម្រេក​ក្នុង​រូបភព និង​អរូបភព) ឈ្មោះ​ថា អាគាមិបុគ្គល ព្រោះ​មក​កាន់​អត្តភាព​ជា​មនុស្ស​នេះ​វិញ។ ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បុគ្គល​ដែល​ប្រាស​ចាក​កាម​យោគៈ តែ​ប្រកប​ដោយ​ភវយោគៈ ឈ្មោះ​ថា អនាគាមិបុគ្គល ព្រោះ​មិន​មក​កាន់​អត្តភាព​ជា​មនុស្ស​ទៀត។ ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បុគ្គល​ដែល​ប្រាស​ចាក​កាម​យោគៈ ប្រាស​ចាក​ភវយោគៈ ឈ្មោះ​ថា អរហន្ត អស់​អាសវៈ​ហើយ។

ពួក​សត្វ ដែល​ប្រកប​ដោយ​កាម​យោគៈ និង​ភវយោគៈ​ទាំង​ពីរ ជា​សត្វ​ប្រព្រឹត្ត​ទៅ​ដើម្បី​ជាតិ និង​មរណៈ រមែង​អន្ទោល​ទៅ​កាន់​សង្សារ។ ចំណែក​ពួក​សត្វ​ណា បាន​លះ​បង់​នូវ​កាម​ទាំង​ឡាយ តែ​មិន​ទាន់​ដល់​នូវ​ការ​អស់​ទៅ​នៃ​អាសវៈ នៅ​ប្រកប​ដោយ​ភវយោគៈ​នៅ​ឡើយ ពួក​សត្វ​នោះ ហៅ​ថា អនាគាមិ​បុគ្គល។ លុះ​តែ​ពួក​សត្វ​ណា បាន​កាត់​នូវ​សេចក្ដី​សង្ស័យ អស់​សេចក្ដី​ប្រកាន់​ក្នុង​ភព​ថ្មី​ហើយ ឬ​ពួក​សត្វ​ណា ដែល​បាន​ដល់​នូវ​ការ​អស់​ទៅ​នៃ​អាសវៈ​ក្នុង​លោក ពួក​សត្វ​នោះ​ឯង ឈ្មោះ​ថា បាន​ដល់​នូវ​ត្រើយ គឺ​ព្រះ​និព្វាន។

សូត្រ ទី ៧។

 

km/tipitaka/sut/kn/iti/sut.kn.iti.096.txt · ពេលកែចុងក្រោយ: 2019/01/30 13:17 និពន្ឋដោយ Johann