User Tools

Site Tools


Translations of this page?:
km:tipitaka:sut:kn:iti:sut.kn.iti.086

ព្រះត្រៃបិដក » សុត្តន្តបិដក » ខុទ្ទកនិកាយគ » ឥតិវុត្តកៈ » តិកនិបាត » ចតុត្ថវគ្គ

ធម្មានុធម្មបដិបន្នសូត្រ (៧.)

sut.kn.iti.086 | book_053

(៧. ធម្មានុធម្មបដិបន្នសុត្តំ)

[៨៧] កាល​បុគ្គល​និយាយ​ថា ភិក្ខុ​អ្នក​ប្រតិបត្តិ​នូវ​ធម៌​សមគួរ​ដល់​ធម៌​ដោយ​សភាព​ដ៏​សមគួរ​ណា ​សភាព​ដ៏​សមគួរ​នេះ ជា​របស់​ភិក្ខុ​អ្នក​ប្រតិបត្តិ​ធម៌​សមគួរ​ដល់​ធម៌ ដោយ​សេចក្តី​អធិប្បាយ ដូច​នេះ ឈ្មោះ​ថា និយាយ​ធម៌​មែនពិត មិន​ឈ្មោះ​ថា និយាយ​អធម៌ ឬ​ឈ្មោះ​ថា ត្រិះ​រិះ​ធម៌​មែនពិត មិន​ឈ្មោះ​ថា ត្រិះ​រិះ​អធម៌​ឡើយ លុះ​វៀរ​ទាំង​ពីរ​នោះ​ចេញ ទើប​ជា​អ្នក​ព្រងើយ មាន​សតិសម្បជញ្ញៈ។

ភិក្ខុ​មាន​ធម៌​ជា​ទី​ត្រេកអរ ត្រេកអរ​ក្នុង​ធម៌ ត្រិះ​រិះ​រឿយ ៗ នូវ​ធម៌ រឭក​រឿយ ៗ នូវ​ធម៌ រមែង​មិន​សាប​សូន្យ​ចាក​ព្រះ​សទ្ធម្ម​ឡើយ។ (ភិក្ខុ​នោះ​) ទោះ​បី​ដើរ ឬ​ឈរ ឬ​អង្គុយ ឬ​ដេក ក៏​រម្ងាប់​ចិត្ត (របស់​ខ្លួន) ក្នុង​កម្មដ្ឋាន​ខាង​ក្នុង រមែង​បាន​ដល់​ព្រះ​និព្វាន​ជា​ទី​ស្ងប់​រម្ងាប់​ពុំខាន​ឡើយ។

សូត្រ ទី ៧។

 

km/tipitaka/sut/kn/iti/sut.kn.iti.086.txt · ពេលកែចុងក្រោយ: 2019/01/30 13:06 និពន្ឋដោយ Johann