User Tools

Site Tools


Translations of this page?:
km:tipitaka:sut:kn:iti:sut.kn.iti.018

ព្រះត្រៃបិដក » សុត្តន្តបិដក » ខុទ្ទកនិកាយគ » ឥតិវុត្តកៈ » ឯកកនិបាត » ទុតិយវគ្គ

សង្ឃភេទសូត្រ (៨.)

sut.kn.iti.018 | book_053
ទ. ១៦

(៨. សង្ឃភេទសុត្តំ)

[១៨] ខ្ញុំ​បាន​ស្ដាប់​មក​ថា ព្រះ​មាន​ព្រះ​ភាគ ទ្រង់​ត្រាស់​ហើយ ព្រះ​អរហន្ត​សំដែង​ហើយ។ ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ធម៌ ១ កាល​កើត​ឡើង​ក្នុង​លោក តែង​កើត​ឡើង ដើម្បី​មិន​ជា​ប្រយោជន៍​ដល់​ជន​ច្រើន ដើម្បី​មិន​ជា​សុខ​ដល់​ជន​ច្រើន ដើម្បី​មិន​ជា​ប្រយោជន៍ ដើម្បី​មិន​ចំរើន​ដល់​ជន​ច្រើន ដើម្បី​ជា​ទុក្ខ​ដល់​ទេវតា និង​មនុស្ស​ទាំង​ឡាយ។ ធម៌ ១ តើ​ដូច​ម្ដេច។ គឺ​សង្ឃភេទ (ការ​បំបែក​សង្ឃ) ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ កាល​បើ​សង្ឃ​បែក​គ្នា​ហើយ ការ​ឈ្លោះ​ប្រកែក​គ្នា​នឹង​គ្នា ក៏​កើត​មាន ការ​ប្រទេច​ផ្ដាសា​គ្នា​នឹង​គ្នា ក៏​កើត​មាន ការ​បោក​បោះ​ពាក្យសំដី​ដល់​គ្នា​នឹង​គ្នា ក៏​កើត​មាន ការ​លះ​បង់​គ្នា​នឹង​គ្នា ក៏​កើត​មាន ជន​ទាំង​ឡាយ ដែល​មិន​ទាន់​ជ្រះ​ថ្លា​ក្នុង​សង្ឃ​នោះ ក៏​មិន​ជ្រះ​ថ្លា ជន​ពួក​ខ្លះ ដែល​ជ្រះ​ថ្លា​ស្រាប់​ហើយ ក៏​ងាក​ទៅ​ជា​យ៉ាង​ដទៃ​វិញ។

លុះ​ព្រះ​មាន​ព្រះ​ភាគ ទ្រង់​សំដែង​សេចក្ដី​នុ៎ះ​ហើយ។ ទ្រង់​ត្រាស់​គាថា​ព័ន្ធ​នេះ ក្នុង​សូត្រ​នោះ​ថា

បុគ្គល​ជា​អ្នក​បំបែក​សង្ឃ ត្រេកអរ​ក្នុង​ពួក មិន​ឋិត​ក្នុង​ធម៌ តែង​ទៅ​កើត​ក្នុង​អបាយ ទៅ​កើត​ក្នុង​នរក តាំង​នៅ​អស់​មួយ​កប្ប រមែង​សាបសូន្យ​ចាក​ធម៌​ជា​ទី​ក្សេម​ចាក​យោគៈ បុគ្គល​បំបែក​សង្ឃ​ដែល​ព្រមព្រៀង​គ្នា​ហើយ តែង​ឆេះ​ក្នុង​នរក​អស់​មួយ​កប្ប។

ខ្ញុំ​បាន​ស្ដាប់​មក​ហើយ​ថា សេចក្ដី​នេះ​ឯង ព្រះ​មាន​ព្រះ​ភាគ បាន​ត្រាស់​ទុក​ហើយ។

សូត្រ ទី ៨។

 

km/tipitaka/sut/kn/iti/sut.kn.iti.018.txt · ពេលកែចុងក្រោយ: 2019/01/30 09:38 និពន្ឋដោយ Johann